O zawodowy ustrój Państwa i nowoczesne podstawy jego sprawności: Solidaryzm elityzm, 1928r - Tadeusz Dzieduszycki - książka wyd. 1928

Opis

Tadeusz Antoni Dzieduszycki[2] herbu Sas (ur. 28 czerwca 1724, zm. w październiku 1777 w Żukowie) – generał lejtnantwojsk koronnych, regimentarz Partii Podolskiej i Pokuckiej w 1765 roku[3]., cześnik koronny, starosta żukowski[4]. Wielmoża z Małopolski Wschodniej. Oficer husarii. W 1746 porucznik, 1752 pułkownik, jego oddział w 1759 rozbił bandę Iwana Bojczuka, następcy Bajuraka.[5] Od 1760 rotmistrz chorągwi pancernej, walczył przeciwko ruchom hajdamackim na Ukrainie. Poseł województwa podolskiego na sejm 1748 roku[6]. Poseł ziemi halickiej na sejm 1760 roku[7]. W 1762uprzedził Austrię o grożącym jej niebezpieczeństwie napadu Tatarów. Działacz polityczny interesujący się problematyką społeczną. Był członkiem konfederacji Czartoryskich w 1764 roku i posłem na sejm konwokacyjny (1764) z ziemi halickiej[8]. Poseł ziemi halickiej na sejm koronacyjny 1764 roku[9]. Stronnik króla Stanisława Augusta. W 1766 roku był posłem na Sejm Czaplica z ziemi halickiej[10]. Członek Komisji Skarbowej Koronnej w 1766 roku[11]. Walczył przeciwko konfederacjom radomskiej i barskiej. Uczestnik krwawej bitwy pod Husiatyniem. Oskarżony o popełnienie na konfederatach okrucieństwa uciekł na Węgry. W 1770 powrócił do kraju. Uzyskał tytuł hrabiego Galicji 22 października 1776 roku. Był potomkiem Jerzego kasztelana lubaczowskiego i stryjem Mikołaja Adama. W wojsku polskim pełnił funkcje: porucznika, pułkownika i generała Wojsk Koronnych. Od roku 1750 był chorążym Trembowli, później podkomorzym halickim od 1760 i cześnikiem koronnym od 1765. W czasie ostatniego bezkrólewia występował jako zwolennik reform. Odmalowany został w bardzo ujemnych barwach przez Słowackiego w „Beniowskim”. Za zasługi został odznaczony Orderem Świętego Stanisława 8 maja 1770 roku i uzyskał rangę generała, tytuł tajnego radcy dworu i hrabiego austriackiego. Uważany za człowieka światłego. Publicysta społeczno-polityczny. Miał m. in. trzech synów: Józefa Kalasantego, Waleriana i Antoniego Bazylego.