Archipelag Gułag Tom 2 - Aleksander Sołżenicyn - książka historyczna wyd. 1975

Opis

„Archipelag GUŁag. Tom 2” Aleksandra Sołżenicyna to druga część monumentalnego dzieła poświęconego systemowi sowieckich obozów pracy, represjom politycznym oraz mechanizmom terroru państwowego w Związku Radzieckim. Książka należy do najważniejszych świadectw literackich dotyczących doświadczenia represji sowieckich. Sołżenicyn, wykorzystując własne doświadczenia, relacje innych więźniów oraz materiały historyczne, stworzył rozległy obraz rzeczywistości, w której aresztowanie, śledztwo, wyrok i pobyt w obozie mogły stać się udziałem człowieka niemal bezślał swoje dzieło jako doświadczenie literacko-historyczne, łączące dokument, wspomnienie, analizę oraz osobistą refleksję. Tytułowy „archipelag” jest metaforą ogromnej sieci więzień, łagrów, kolonii karnych i miejsc zesłania rozrzuconych po całym terytorium Związku Radzieckiego. Poszczególne obozy były od siebie oddalone, lecz razem tworzyły rozbudowany system podporządkowany państwu i jego aparatowi. W 1945 roku został aresztowany przez NKWD i skazany na osiem lat łagrów, a następnie zesłanie. Własne przeżycia stały się jednym ze źródeł jego późniejszej twórczości. Nie ograniczał się jednak do opisu własnego losu. Zbierał relacje innych więźniów, porównywał ich doświadczenia i próbował odtworzyć działanie całego systemu. Czytelnik spotyka ludzi należących do różnych środowisk i grup społecznych. W łagrach znajdowali się przedstawiciele inteligencji, robotnicy, chłopi, żołnierze, urzędnicy, duchowni oraz osoby oskarżone o przestępstwa polityczne lub gospodarcze. Łączyło ich doświadczenie podporządkowania systemowi, któryki jest praca przymusowa. System obozowy opierał swoje funkcjonowanie w znacznej mierze na wykorzystaniu pracy więźniów. Ludzie kierowani byli do kopalń, lasów, zakładów przemysłowych, na budowy dróg i kanałów oraz do innych przedsięwzięć gospodarczych. Praca ostrzeżenia.