Wspomnienia z mego życia i pracy - Wacław Bliziński - książka historyczna wyd. 2003

Opis

Już od wielu lat koledzy, przyjaciele i nawet przygodni znajomi proponowali mi pisanie pamiętników. Stanowczo odmawiałem, bo uważałem, zwłaszcza dawniej kiedy Lisków nie rozrósł się do dzisiejszych rozmiarów, że pamiętniki mogą pisać tylko wielcy ludzie, persony stojące na wyżynach, na świeczniku społecznym, a nie przeciętny pracownik, a więc wiejski pleban, który chociaż tego i owego dokonał może, chociaż i niejedno widział, niejedno słyszał, niejednego również doświadczył, tak złego jak i dobrego, przecież. nie może pretendować do roli męża, którego życie mogłoby nastręczać aż okazję do pisania pamiętników. ( ... ) Jako jeden z powodów, wstrzymujących mnie od pisania tych pamiętników, był i ten, że pamiętnik powinien być nacechowany szczerością, a na szczerość nie zawsze człowiek się zdobywa. Bo i cóż. Pisać o swoich błędach przykre jest, o dobrych stronach, dodatnich posunięciach znowu można łątwo narazić się na zarzut samocliwalstwa. Przyznawanie się do błędów nie jest wcale, moim zdaniem, kompromitujące, gdyż ten tylko nie błądzi, kto nic nie robi, a zadowala się obserwacją pracy innych, pozostawiając sobie krytyczne rozpatrywania cudzych wysiłków. Nie wstydzę się te~ swoich błędów, których zapewne nie mało popełniłem w ciągu swojego życia i swojej działalności społecznej czy politycznej, ale też starałem się czerpać z nich naukę na przyszłość, aby ich uniknąć. ( ... ) Wyznawałem i do dziś dnia wyznaję zasadę: na błędach już to własnych, już to cudzych tak samo możemy się uczyć, jak na dobrych przykładach i czerpać z nich wskazówki do przyszłego postępowania, byleśmy podchodzili do nich ze zdrowym krytycyzmem, analizowali fakty, oglądali je ze wszystkich stron bez uprzedzeń, bez powierzchownego traktowania przedmiotu. ( ... ) Pamiętnik powinien być pewnego rodzaju dokumentem historycznym, dokumentem odzwierciedlającym faktyczny stan rzeczy, z uwypukleniem momentów najbardziej ważnych, najbardziej godnych uwagi, aby z nich mógł czytelnik czerpać wiedzę życia, tę wiedzę której się nie nabywa w szkołach ani z książek uczonych, lecz bierze sięją bezpośrednio z doświadczeń życiowych, płacąc wysoką, a niejednokrotnie bardzo wysoką cenę za ową naukę.