Glottogeneza - Antropogeneza Jezyka Ludzkiego_ Libres Bhp
Opis
GLOTTOGENEZA - ANTROPOGENEZA JEZYKA LUDZKIEGO_UWAGA- JEŚLI W PARAMETRACH SĄ RÓZNICE DATY, STRON, WYDAWNICTWA ITP. PATRZ ZAWSZE NA OPIS oferty ON JEST NAJWAŻNIEJSZY.
AutorNullo MinissiTytułA człowiek wybrał słowoRok wydaniaWydawnictwoilustracje zdjęcia rysunkiStronOkładka, oprawaStan i inne informacje2002WUŚtak145miękkaNOWAOpisNakład : 300 + 50 egzemplarzyPrzetłumaczony z języka włoskiego esej naukowy jest poświęcony problemowi glottogenezy, czyli pochodzeniai przedhistorycznej ewolucji ludzkiego języka.
W rozdziale I autor rozważa problemy badawcze paleoantropologii i w przystępnej formie przedstawia procesantropogenezy. Dyskutuje kwastie sporne, polemizuje z niektórymi schematami badawczymi, referuje krytycznienowszą literaturę przedmiotu. W rozdziale II analizuje szczegółowo hipotezę F. De Saussure'a i sposób jej wykorzystaniaprzez H. Mollera i A. Cuny do stworzenia hipotezy indoeuropejsko-semickiej. Tematem rozdziału III jest proces tworzenia sięrodzin językowych, a rozdziału IV - krytyka niektórych metod rekonstrukcji w indoeuropeistyce, głównie teorii "glottalicznej"T. V. Gamkrelidze i V. Ivanova. W rozdziale V autor rozważa hipotezę archeologiczną C. Renfrew na temat anatolijskiej genezyi dyfuzyjnej ekspansji ludów indoeuropejskich na podstawie danych z zakresu (pre)historii rolnictwa.
Profesor dr Nullo Minissi, urodził się w 1921 r., profesor zwyczajny filologii słowiańskiej. Dyrektor Dipartimento di Studi dell’EuropaOrientale. W latach 1979-1982 rektor Istituto Universitario Orientale w Neapolu.
W 1969 r. był członkiem założycielem Association Internationale des Études du Sud-Est Europeén (UNESCO) oraz członkiemKommission für Schprachfragen der Europainschen Einigung. Członek Macedońskiej Akademii Nauk, fińskiej Kalevalaseurai Polskiej Akademii Umiejętności. Doctor honoris causa Uniwersytetu w Sofii, Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach i Uniwersytetu w Skopje.
W latach 1945-1960 prowadził badania z zakresu historii tekstualnej. W latach 1950-1970 podjął cykl badań dotyczących historii językówsłowiańskich, bałtyckich, aryjskich i drawidyjskich, a latach 1970-1980 typologii antycznej języków uralskich i ałtańskich oraz “neohistorycznej”interpretacji wspólnoty bałkańskiej.
Od 1980 r. tworzy teorię lingwistyki “neohistorycznej” i w ramach badań ugrofińskich ogłasza pracę na temat fińskiej epopei Kalevala(Per un’interpretazione funzionale del Kalevala1985). Od 1950 r. prowadzi badania z zakresu fonetyki eksperymentalnej (1969, 1970, 1987).
W 1989 r. przedstawił propozycję nowej perspektywy storiogaficznej.
Książki ostatnie: Rapporto sull’universita (Napoli 1994), Kochanowski Frasche, słowo wstępne i komentarz (Milano, Rizzoli 1966),E l’uomo scelsela Parola(Roma, Helikon 1998), Nascita dell’Occidente romanzo e teoria della lingua italiana (Roma 2001).
Wstęp do wydania polskiego :„ Kiedy w roku 1989 napisałem książkę zatytułowaną Jednolita teoria prehistorii („La parola del passato", CCXLIX), w badaniach paleoantropologicznychwśród licznych rozbieżności dominowało kilka teorii i obowiązywały nieliczne ustalenia mające charakter stały. Panowało przekonanie o bezpośrednimlinearnym związku pomiędzy Australopithecus i Homo, stały charakter miały ustalenia dotyczące ścisłego pokrewieństwa pomiędzy H. neanderthaknsisoraz H. sapiens sapiens, a przede wszystkim dwunożności, jako wynalazku hominidów udoskonalonego później przez Homo. Wszyscy byli jednakświadomi trudności pojawiających się w momencie dokonywania głębszej analizy wskazanej tematyki. Wszyscy byli także przekonani, że aby mócdokładnie odtworzyć proces kolejnego podziału na gatunki, które z kolei doprowadziły do narodzin człowieka o nowoczesnej budowie anatomicznej,należało raczej stworzyć nową koncepcję, aniżeli dokonywać dalszych odkryć (C. B. Stringer, J. J. Hublin, Y Yandermeersch, The Origins of ModernHumans, eds. F. H. Smith, F. Spencer, New York, 1984).
Ostatnie lata całkowicie odmieniły ten stan rzeczy.
Przede wszystkim okazało się, że pokrewieństwo pomiędzy H. neanderthaknsis i H. sapiens sapiens było dużo bardziej odległe, aniżeli do tej poryprzyjmowano (zgodnie z tym, co osobiście sądziłem, a wraz ze mną także Philip Lieberman i Edmund S. Crelin, na temat zdolności językowychczłowieka neandertalskiego). Okazało się również, iż uznawani za antenatów człowieka Lucy (wspólna matka, której płeć została podana w wątpliwośćpo tym, jak okazało się, że jej miednica, uważana do tej pory za typowo żeńską, mogła n