Dzieje malarstwa w Polsce od XIX do XX wieku 1929 r. - Feliks Kopera - książka wyd. 1929

Opis

Trzytomowe Dzieje malarstwa w Polsce, które oddajemy do rąk czytelników, ukazały się po raz pierwszy w latach 1925-1929. Opracowanie w sposób syntetyczny ukazuje rozwój i przeobrażenia malarstwa polskiego, wpływy i inspiracje oraz charakter wewnętrznych przemian, jakim ulegało w kolejnych epokach. Feliks Kopera jako muzeolog i konserwator wzbogacił publikację o wartościowe i cenne wnioski, związane m.in. z ówczesnym stanem fizycznym i technicznym poszczególnych dzieł, ingerencjami dokonywanymi na przestrzeni stuleci przez twórców, które nierzadko wiązały się z pragnieniem dostosowania prac do bieżących zapatrywań estetycznych i panującej mody. Doszukiwał się analogii i różnic pomiędzy twórczością malarzy polskich i europejskich. Na stronach kolejnych tomów przywołał sylwetki bardziej lub mniej znanych artystów polskich, przybliżył ich dokonania i dorobek, wskazując na rolę, jaką przyszło im odegrać w dziejach sztuki polskiej. Niezaprzeczalnym atutem przedwojennego wydania były zamieszczone w tomach ryciny, ilustracje dzieł sztuki, m.in. tych, które już wówczas znajdowały się w tragicznym stanie, a po których obecnie nie zachował się materialny ślad. Zamieszczamy je wszystkie w oryginalnej wersji. Tom I obejmuje dzieje polskiego malarstwa średniowiecznego. Tom II poświęcony został malarstwu od XVI do XVIII stulecia, natomiast zawartość tomu III skupia się na historii malarstwa polskiego w XIX i XX w. (do około 1926 r.). Feliks Kopera był wybitnym polskim inteligentem i historykiem sztuki, który żył w pierwszej połowie XX wieku. Wykraczał on poza ramy swojej epoki. Urodził się w 1871 roku. Z wykształcenia był filozofem i historykiem. Od 1901 roku wykładał na UJ. Od 1918 roku był członkiem PAU. W 1901 roku został dyrektorem Muzeum Narodowego w Krakowie i funkcję tę piastował aż do 1950 roku. Jego podejście do muzealnictwa było bardzo nowatorskie. Od początku dbał o jak największy komfort zwiedzających. Wiedział, że trzeba ich zachęcać do odwiedzania przybytków sztuki, a nie jedynie liczyć, że sami z siebie będą z nią obcować. Początkowo skutecznie starał się o powiększenie siedziby muzeum, aby lepiej można było eksponować znajdujące się w jego zbiorach dzieła sztuki. Dostosowywano godziny otwarcia instytucji do potrzeb widzów, zamieszczano reklamy w prasie codziennej, informowano w gazetach o przygotowywanych wystawach, czy nowych nabytkach, publikowano też katalogi wystaw, zbiorów, przewodniki, czy kartki przedstawiające dzieła sztuki znajdujące się w muzeum. Dzięki talentom menadżerskim Kopery i atmosfery jaką stworzył wokół muzeum pozyskiwano od donatorów wiele dzieł sztuki dla tej instytucji. W czasach II RP Kopera protestował przeciw przeniesieniu zbiorów Muzeum Narodowego na Wawel, uważając, że będzie to anachroniczne i uniemożliwiające systematyczne i naukowe rozmieszczenie eksponatów. Energicznie starał się o budowę nowoczesnego budynku dla swojej placówki. Podczas II wojny światowej starał się o zachowanie kolekcji. W 1950 roku przeszedł na emeryturę, a w 1952 roku zmarł. Feliks Kopera był nie tylko menadżerem sztuki, czy muzealnikiem. Był również cenionym historykiem sztuki, który przede wszystkim interesował się sztuką średniowieczną i renesansową.